Taka zapowiedź sugeruje zanurzenie się w bardzo silnych, trudnych do wytrzymania emocjach. Paradoksalnie jednak seans okazał się doświadczeniem innym, niż się spodziewałam. Film nie pozostawił mnie z poczuciem przygniatającego ciężaru. Twórcy znaleźli sposób, by widz nie został sam z tym, czego był świadkiem.

Bohaterowie na ekranie przeżywają emocje, które naturalnie rodzą się również w nas: złość, bezradność, napięcie, smutek i potrzebę szukania wsparcia. Zostają one pokazane w sposób tak naturalny i intymny, że czujemy się częścią zespołu Czerwonego Półksiężyca. Emocje mogą wybrzmiewać na bieżąco,  są widoczne, wypowiedziane, współdzielone.

Oszczędna forma filmu, skupienie na głosie, ciszy i relacjach między bohaterami pozwalają tym emocjom stopniowo się rozładować, znaleźć swoje miejsce.

Po wyjściu z kina zostaje refleksja nad wojną, nad jej bezsensem i nad tym, co robi z ludźmi. Nie zostaje jednak paraliżująca beznadzieja. I to jest najbardziej zaskakujące: film o tej tragedii zostawia przestrzeń na myślenie. Emocje nie odcinają, nie zalewają.

To prowadzi do ważnych myśli z obszaru psychologii traumy. Kluczowe w sile oddziaływania trudnych wydarzeń jest doświadczenie samotności. Emocje, które zostają zauważone, przyjęte i pomieszczone przez innych, mogą przepłynąć. To, co przeżywane w izolacji, zastyga zmierza w kierunku stania się martwą, niemą część doświadczenia.

Empatyczne bycie przy trudnych stanach nie usuwa cierpienia, ale zmienia jego naturę. Przywraca elementarne poczucie bezpieczeństwa, poczucie, że nie jesteśmy sami. Nawet najcięższe doświadczenia stają się możliwe do uniesienia i zintegrowania.